Honeycomb: The World Beyond – recenzja gry. Kosmiczny survival

3 godzin temu

Survival to jeden z moich ulubionych gatunków gier. Dlatego Honeycomb: The World Beyond od razu wzbudziło moje zainteresowanie. Do tego akcja dzieje się kosmosie, a na trailerach widzimy piękną, malowniczą krainę zamiast mrocznych lasów i morderczych macek. I chociaż mroczne tytuły też mają swój klimat, cosy gra o podboju planety to miła odmiana.

Honeycomb: The World Beyond to gra pierwszoosobowa. Ludzkość, jak zwykle, spartaczyła sprawę i wyniszczyła Ziemię, sprawiając, iż stała się niemal niezdatna do życia. Logiczną konsekwencją tego stanu rzeczy było wysłanie misji badawczej w kosmos, aby znaleźć wśród gwiazd nowy dom. Tym razem padło na Sota 7, a naszym zadaniem jest sprawdzenie, czy planeta nadaje się do zamieszkania. W wyniku nie do końca znanych komplikacji lądujemy na Sota 7 jako pierwsi i musimy radzić sobie sami.

Tytuł ma polski dubbing, co było dla mnie przyjemnym zaskoczeniem. Bohaterka rozmawia sporo ze sztuczną inteligencją, która usłużnie przypomina jej na bieżąco o podstawowych celach misji. Poza tym nie stroni też od mówienia do samej siebie, a chociaż znam angielski całkiem nieźle, to jednoczesne słuchanie dialogów w obcym języku i aktywna eksploracja zawsze były dla mnie niekomfortowe.

Grafika jest całkiem przyjemna dla oka. Obca planeta potrafi wyglądać ładnie, ale trudno mówić o czymś wybitnym. Napotkane zwierzęta są całkiem urocze, a to, jak wiadomo, w grach jest jeden z kluczowych elementów. Znacznie gorzej wypada flora. Irytująco wiele roślin wygląda, jakby można z nimi było wejść w interakcje, ale się nie da.

System budowania bazy okazał się prosty i intuicyjny. Jak wiadomo, ulepszanie wyposażenia i zbieranie surowców to najważniejszy element w takich tytułach. Honeycomb wprowadza interesujące gadżety i liczne usprawnienia, które pomagają skuteczniej szukać najważniejszych dla nas składników. Nie zapominajmy jednak, iż przybyliśmy na planetę przede wszystkim w roli badacza.

Sama eksploracja wypada trochę słabo. Ciągle się gubiłam, brakowało mi minimapy i – jak już wspomniałam – wszędzie napotykałam rośliny, które wyglądały, jakbym mogła je zebrać, ale po podejściu okazywało się, iż jednak nie. W efekcie przez sporą część gry korzystałam z trybu podświetlającego możliwe do zebrania przedmioty. Minus tego był taki, iż ten podgląd zmieniał mi kolory otoczenia.

Na swoją obronę tytuł ma interesujące mechaniki. Nie jesteśmy przecież zwykłymi rozbitkami na obcej planecie. Przybyliśmy na Sota 7 w celach badawczych. Poza przetrwaniem i rozwijaniem bazy naszym zadaniem jest zbadanie fauny i flory. Do tego dochodzi możliwość krzyżowania gatunków i tworzenia hybryd. Spodobało mi się, iż twórcy pamiętali o niezbędnej roli zapylaczy. W efekcie, abyśmy mogli hodować rośliny, w naszej bazie najpierw musiały zamieszkać pszczoły. A o ile chodzi o zwierzęta, możliwość ich oswajania z początku była ciekawa, ale gwałtownie zamieniła się w dość żmudny proces.

Warto zaznaczyć też, iż Honeycomb nie jest szczególnie wymagającym tytułem. Chociaż wprowadza dość interesujący system toksycznego powietrza (w końcu to obca planeta) i musimy budować swoją odporność, to śmierć podczas eksploracji nie niesie ze sobą poważnych konsekwencji. Po prostu budzimy się z powrotem w kapsule, w której wylądowaliśmy na Sota 7, i to z całym naszym ekwipunkiem.

Podsumowując, Honeycomb: The World Beyond to przede wszystkim gra dla osób, które lubią spokojną eksplorację, ciągłe ulepszanie ekwipunku i eksperymentowanie. Nie doświadczymy agresywnego survival, który codziennie próbuje zabić gracza na pięć nowych sposobów. Tytuł nie jest pozbawiony wad, ale dzięki swoim nietypowym mechanikom potrafi zainteresować i sprawić, iż chce się sprawdzić, co jeszcze można stworzyć i odkryć na tej obcej planecie.