Tytuł wystawy: Ukryte słowa
Galeria Czerwony Kościół, Hlučín, Czechy
Kuratorka: Dáša Lasotová
Wernisaż: 25.09.2026
Wystawa czynna: 25.09-08.11.2026
Joanna Imielska: Wybór prac z cyklu Naprawa duszy na wystawę prezentowaną w zabytkowym Czerwonym Kościele w Hlučínie opiera się na wielowarstwowym powiązaniu materii, z której powstały prace z sacrum i historią samego miejsca. Surowe, historyczne mury dawnego kościoła tworzą dla papierowych obiektów naturalną ramę, która wzmacnia ich intymny charakter. Przekształcenie dawnej świątyni w galerię sztuki idealnie rezonuje z ideą „naprawy” – uratowane przed zniszczeniem czasopisma zyskują nowe, artystyczne życie w na nowo zaadaptowanym budynku.
W wymiarze materialnym projekt opiera się na idei recyklingu, stary papier, zamiast ulec zniszczeniu lub zapomnieniu, zyskuje nowe życie, artystyczny upcykling transformuje zużyty nośnik w autonomiczną formę wizualną i znaczeniową.
Cykl Naprawa duszy to artystyczny dialog pomiędzy materią a duchem. Prace powstały z Głosów Katolickich i Tygodników Katolickich z lat 50. XX w. Wybór tego konkretnego, historycznego papieru niesie ze sobą podwójne znaczenie: fizyczne oraz semantyczne. W wymiarze fizycznym, dzięki wykorzystaniu walorów papieru, na którym czas odcisnął swoje piętno, powstały prace o ciekawej, specyficznej kolorystyce, charakterystycznej dla starego druku oraz bogatej strukturze z nadrukowanymi tekstami, zdjęciami i rysunkami.
Jednak najważniejszą ideą i kluczem do pełnego zrozumienia cyklu jest relacja miedzy słowem a treścią. Drukowane przed dekadami teksty, nasycone religijną, społeczną i moralną refleksją, nie zostały całkowicie zatarte. Słowo, choć zrekonstruowane i ułożone w nowe kompozycje, wciąż posiada wielką moc, rezonuje we współczesnej formie. Tytułowa „naprawa duszy” – zarówno w ujęciu jednostkowym, jak i globalnym, skłania do przedanalizowania fundamentalnych wartości oraz ponownego odczytania znaczeń.
Dáša Lasotová (Vřesina, 21 września 2026 r.): W cyklu Naprawa duszy artystka wykorzystuje egzemplarze czasopism: Głosy katolickie i Tygodniki Katolickie, odnosi się zarówno do fizycznych adekwatności tego tworzywa, jak i do treści niesionych przez pracę. Widzimy tu wiele pomysłowych przekształceń fizycznej materii gazety we formy, których struktura prowadzi nas ku odczytaniu nowych znaczeń – reinterpretacji tekstów powstałych w połowie XX wieku. Możemy czytać o kobiecie, o roli pieśni w jej życiu, o tym, iż kobieta tez jest człowiekiem; możemy zaglądać przez dziurkę od klucza, obserwować sekrety – te prawdziwe i te zmyślone – dostrzec ogród oraz kontemplować samotność, piekło, prawdę i kłamstwo…
Istota przekazu – wywiedziona z tytułów prac – niesie ze sobą pewien niepokój. Skłania do pytań o miejsce kobiety w świecie i o to, jak go ona doświadcza – czy to w przeszłości, czy w teraźniejszości, w dowolnym czasie i miejscu, w kościele czy w rodzinie – a także o stan jej duszy w relacji do świata zewnetrznego i wewnętrznego oraz do własnego serca. Elementy sakralnej atmosfery – oddane tu dzięki dawnego druku – splatają się z przestrzenią Czerwonego Kościoła. Miejsce to stało się nie tylko przystanią dla ducha, ale także domem dla ducha sztuki i przestrzenią spotkań ze sztuką oraz z drugim człowiekiem – spotkań, które w moim odczuciu niosą w sobie ogromny potencjał uzdrawiania duszy.
Postrzegam obecną wystawę prac Joanny Imielskiej jako wspaniałą okazję do właśnie takich spotkań – okazję, której życzę nam wszystkim.
