18 godzin temu
Nazywam się Ryszard Wątroba i od dwudziestu trzech lat jeżdżę kosiarką po osiedlu Klonowa w Piasecznie. Nie jestem ogrodnikiem z wykształcenia — skończyłem technikum mechaniczne, kosiarki naprawiam od zawsze, a strzyżenie trawników to się jakoś przy okazji doczepiło. Znam tu każdy trawnik jak własną kieszeń, wiem, gdzie krecia kopa wraca co roku, i wiem, kto z kim się nie kłania od czasu sporu o żywopłot.
Pani Basia z bloku przy Klonowej 9 to była zupełnie inna sprawa. Ogródek działkowy miała po drugiej stronie ulicy, kawałek ziemi wielkości dwóch miejsc parkingowych, a na nim rządziła jak w prywatnym królestwie. Emerytowana nauczycielka biologii, siedemdziesiąt jeden lat, ręce zawsze w ziemi po łokcie. I ta jej koniczyna. Rozlazła się po pół grządki, drobne białe kwiatki, pszczoły brzęczały tam od maja do września.
Sąsiad zza miedzy, pan Henryk, emerytowany kolejarz, uważał to za obrazę osobistą. Przystrzyżony trawnik, żadnego chwastu, nagrody na osiedlowym konkursie „Najładniejszy ogródek" — trzy lata z rzędu, chwalił się tym przy każdej okazji. A tu koniczyna pani Basi łaziła mu pod płot, korzenie się mieszały, i on to nazywał zaśmiecaniem wspólnej przestrzeni.
Kosiłem u niego akurat w tamten wtorek, szesnastego czerwca, kiedy usłyszałem krzyk zza siatki. Silnik miałem włączony, więc zdjąłem słuchawki ochronne, bo pomyślałem, iż coś się stało — może komuś kiepsko. Ale to był tylko pan Henryk, czerwony na twarzy, z sekatorem w ręku, a naprzeciw niego pani Basia z konewką.
— Pani to zielsko wyrwie, bo ja to sam wytnę razem z tym pani cennym truskawkowym rządkiem! — krzyczał, wskazując sekatorem na jej grządkę.
Ona postawiła konewkę na ziemi, powoli, jakby dawała sobie czas.
— To nie zielsko, panie Henryku. To koniczyna. Ona panu ziemię użyźnia za darmo, a pan mi grozi nożyczkami.
— Ja panu tłumaczę od trzech lat, iż to zarasta cały pas graniczny, korzenie mi się plączą pod płotem, a pani jeszcze mi wykłada jakieś teorie z podręcznika!
Miałem wtedy przerwę na papierosa, więc oparłem się o kosiarkę i patrzyłem. Nie mój interes, ale ciekawie było, bo pani Basia nie podniosła głosu ani razu, tylko mówiła spokojnym, nauczycielskim tonem, jakby tłumaczyła klasie ósmej budowę kwiatu.
— Te bakterie w korzonkach biorą azot z powietrza i zamieniają go w coś, co roślina może zjeść. Kiedy koniczyna obumrze albo ją skoszę, ten azot wraca do gleby. Naturalny nawóz, panie sąsiedzie, za darmo, bez chemii z marketu.
Pan Henryk tylko machnął ręką i poszedł do szopy po coś, co wyglądało na opryskiwacz.
Nie widziałem, co było dalej tego dnia, bo skończyłem robotę i pojechałem do państwa Kowalczyków na ulicę Lipową. Ale plotka na osiedlu rozeszła się gwałtownie — pani Krysia z parteru mówiła mi przy śmietniku, iż pan Henryk oprysk kupił w sklepie ogrodniczym przy Warszawskiej, jakiś środek na chwasty szerokolistne, i iż planował spryskać koniczynę pani Basi po zmroku, żeby nie było świadków.
Wróciłem tam w piątek, bo miałem umówione koszenie u sąsiadów z naprzeciwka. Grządka pani Basi stała nietknięta — zielona, kwitnąca, pszczoły dalej latały. Za to trawnik pana Henryka wyglądał podejrzanie: żółte plamy przy samym płocie, tam gdzie rósł jego drogocenny, konkursowy trawnik.
Okazało się, iż w środę wieczorem, kiedy szykował się z opryskiwaczem, przyszła do niego jego własna wnuczka, studentka ogrodnictwa na SGGW, w odwiedziny na weekend. Zobaczyła dziadka z butelką chemikaliów i zaczęła krzyczeć głośniej niż on wcześniej na panią Basię. Że to szerokopasmowy herbicyd, iż zabije nie tylko koniczynę, tylko wszystko dookoła razem z jego cennym trawnikiem, jeżeli powieje wiatr, i iż sam sobie zniszczy ziemię pod kolejny sezon.
Pan Henryk oprysku nie użył. Zamiast tego, jak mi powiedziała pani Krysia, przez dwa dni w ogóle nie wychodził na dwór.
W sobotę zobaczyłem go znowu — stał przy płocie, tym razem bez sekatora, i patrzył, jak pani Basia przycina koniczynę tuż przy granicy działek, żeby nie właziła mu pod siatkę. Nie powiedział przepraszam, bo taki nie jest typ. Ale zapytał, czy koniczyna nadaje się też pod jego stronę, tam gdzie trawa mu wypadła po zeszłorocznej suszy.
Pani Basia odłożyła sekator na skrzynkę z nasionami, którą trzymała zawsze przy grządce, i wyjęła z niej mały woreczek strunowy z nasionami koniczyny białej — tej samej, którą siała u siebie od lat.
— Poproszę pięćdziesiąt złotych za worek, bo tyle mnie kosztowały w sklepie przy Puławskiej. Ale mogę panu wysiać połowę pasa przy płocie, jeżeli pan pozwoli jej trochę pożyć, zanim znowu pan po nią sięgnie z sekatorem.
Skosiłem tamten trawnik jeszcze z pół godziny, silnik zagłuszał resztę rozmowy. Kiedy wyłączyłem kosiarkę, pan Henryk trzymał już w ręku ten woreczek, a pani Basia zapisywała coś w małym kajeciku, który nosiła w kieszeni fartucha ogrodowego — chyba komu ile nasion już rozdała, bo miała to na zwyczaju od lat.
Nie wiem, czy konkurs na najładniejszy ogródek wygrał ktoś w tym roku. Ale koniczyna rośnie teraz po obu stronach tego płotu przy Klonowej, a ja, jak tam koszę, zawsze omijam ten pas przy granicy, bo pani Basia mnie o to poprosiła — cichym, ale bardzo stanowczym tonem.
