Ocalą nas małe drzewa. Jak przygotować się na trudne czasy?

2 godzin temu

Marek Styczyński, autor książki „Ocalą nas małe drzewa. Zadrzewienia karmiące dla wszystkich”, odpowiada na pytania Rafała Górskiego, redaktora naczelnego Tygodnika Spraw Obywatelskich.

Marek Styczyński

Rozwiń biogram

Leśnik, etnobotanik, autor książek i praktyk permakultury. Przez kilkadziesiąt lat zawodowo związany z ochroną przyrody. Wraz z Anną Nacher prowadzi Biotop Lechnica, gdzie w praktyce zajmuje się permakulturą, etnobotaniką i zadrzewieniami karmiącymi. Autor książek „Ogrodnictwo na trudne czasy” oraz „Ocalą nas małe drzewa. Zadrzewienia karmiące dla wszystkich”.

Jestem przekonany, iż właśnie teraz trzeba zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby zawrócić z samobójczej drogi, która zawiodła nas do katastrofy środowiskowej.
Marek Styczyński, „Ocalą nas małe drzewa”

Nie ma szans, aby nasza cywilizacja przetrwała katastrofę ekologiczną bez drzew.
Adam Wajrak

Nie tworzy nowej ideologii ani zbioru nakazów, przypomina raczej o mądrości dawnych praktyk wynikających z wielowiekowego współistnienia człowieka z naturą.
dr inż. Magdalena Frączek, prof. URK

Tytuł twojej książki brzmi jak obietnica: „Ocalą nas małe drzewa”. Przed czym adekwatnie mają nas ocalić?
Jednym z kluczowych pojęć książki są „zadrzewienia karmiące”. Co to adekwatnie znaczy? Załóżmy, iż mam ogród albo kawałek ziemi i chcę zacząć teraz. Co powinienem posadzić w polskich warunkach, żeby za kilka czy kilkanaście lat taki ogród rzeczywiście mnie karmił?
A co ma zrobić człowiek, który nie ma ani ogrodu, ani własnej ziemi? Piszesz, iż miejscem działania mogą być balkon, dach, ogród społecznościowy, gospodarstwo czy las. Czy powinniśmy pójść dalej i tworzyć zadrzewienia karmiące na osiedlach, przy szkołach, w parkach i na gruntach gminnych?

Okraska: Kingsnorth i Orwell kierują wzrok tam, gdzie inni nie chcą, nie potrafią lub boją się zajrzeć Rafał Górski, Remigiusz Okraska

Piszesz o „samostanowieniu żywnościowym”. Przyzwyczailiśmy się, iż jedzenie po prostu jest w sklepie. Czy to nie jest niebezpieczne złudzenie? Czy zadrzewienia karmiące powinny być elementem bezpieczeństwa żywnościowego Polski?
W książce mocno krytykujesz sposób, w jaki współczesne leśnictwo patrzy na las. Piszesz wręcz o „rozmaitych sposobach trwałego niszczenia” naturalnych struktur lasu i sprowadzaniu jego wartości do masy drewna i szybkości przyrostu. Co jest dziś nie tak z polskimi lasami?
Namawiasz, żeby wziąć sprawy w swoje ręce. Tylko czy nie przeceniasz możliwości pojedynczego człowieka? Ja mogę posadzić drzewa i zbierać deszczówkę, ale o lasach, gospodarce wodnej czy rolnictwie decydują przede wszystkim państwo i biznes. Gdzie kończy się odpowiedzialność obywatela, a zaczyna odpowiedzialność państwa?
Jakiego ważnego pytania nikt ci jeszcze nie zadał w temacie, o którym rozmawiamy? I jaka jest na nie odpowiedź?