6 godzin temu
Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, aż sama nie wierzę, iż to się wydarzyło. Otóż Zofia Kowalska dowiedziała się, iż jej mąż romansuje z sąsiadką z działki wtedy, gdy przyszła do niej pożyczyć sól bo właśnie chciała kisić ogórki. A otwiera jej drzwi nie kto inny, jak jej własny Janek. W samych bokserkach i podkoszulce, wyobrażasz sobie?
Janek? wydusiła tylko Zosia.
A ten najpierw zrobił się blady, potem czerwony, potem znowu blady.
Zosiu zaraz Ci wszystko wyjaśnię
Nagle zza jego pleców wyłania się sąsiadka z działki, Halina Wójcikowa, wdowa od wielu lat. Rzuciła na siebie szlafrok, ewidentnie tylko to.
Jasiu, kto tam? krzyknęła i zobaczyła Zosię. Oj
No i stoją we trójkę, patrzą na siebie. Zosia się odwróciła i wybiegła przez furtkę, prawie biegiem.
Zosiu! Poczekaj! Janek rzucił się za nią, zapominając, iż jest prawie goły.
Cała uliczka działkowa się nagle wyległa, dwunastu działkowiczów patrzy, jak pan Janek, szanowany człowiek, prezes ogrodu, goni za żoną bez spodni.
Cyrk jest mruknął sąsiad z lewej, Mietek.
Zosia wbiegła do domku, zamknęła się od środka. Janek tłucze w drzwi.
Zosiu, otwórz! Proszę Cię, daj mi wyjaśnić!
Ile lat to trwa? wrzasnęła zza drzwi.
Co?
Ile lat mnie zdradzasz?
Janek zamilkł. Po chwili mówi cicho:
Osiemnaście
Zosia zsunęła się po drzwiach na podłogę. Osiemnaście lat. Jej najmłodszy syn, Piotrek, właśnie skończył osiemnaście lat.
Skrzypnęła furtka i do środka weszła Halina, już ubrana i uczesana.
Zosiu, wyjdź, musimy pogadać.
Wynoś się, żmijo!
Zosia, jesteśmy dorosłe. Może bez scen?
Zosia się opanowała, wyszła na ganek, siadła. Halina usiadła obok, Janek stał niezręcznie z boku.
Osiemnaście lat powiedziała Zosia. Jak to możliwe?
Pamiętasz, jak miałaś problem z kręgosłupem i byłaś dwa miesiące w szpitalu? zaczęła Halina. On nie dawał rady z ogródkiem, wszystko schło. Pomagałam mu. I… się zaczęło.
No i tak się zakręciło mruknął Janek.
Osiemnaście lat! Zosia zerwała się z miejsca. Całe osiemnaście lat robiliście ze mnie idiotkę!
Nikt nie uważa Cię za idiotkę Halina też wstała. Żyłaś po swojemu, my po swojemu.
My po swojemu? Przecież to mój mąż! Ojciec moich dzieci!
I co z tego? Przestał być? Dzieci głodne? Ogród zaniedbany?
Zosia już chciała strzelić Halinie w twarz, ale Janek złapał ją za rękę.
Zocha, uspokój się.
Nie dotykaj mnie!
Wyrwała się, weszła do domu. Na zewnątrz już kłębił się tłumek plotki na działkach rozchodzą się szybciej niż ogień.
Rozchodzić mi się! zabrzmiał głos Janka. Skończcie ten pokaz!
Nikt się oczywiście nie rozszedł. Stali, szeptali. Jolka z trzeciej działki wykrzyczała:
Ja zawsze wiedziałam! Widziałam ich razem!
Gadasz! odezwał się jej mąż. Sama ślepa jesteś!
Ty jesteś ślepy! Ja wszystko widzę!
Wieczorem Zosia siedziała na werandzie, Janek łaził wkoło.
Zośka, odezwij się choć słowem.
Co ja mam powiedzieć? Rozwód?
Jaki rozwód, na stare lata? Przecież my sześćdziesiątkę przekroczyliśmy!
I co z tego? Po sześćdziesiątce ludzie nie rozwodzą się?
No czego Ty chcesz? Czterdzieści lat razem!
Z czego osiemnaście byłeś z Haliną.
Przecież mieszkałem z Tobą Do niej, no chodziłem czasem.
Czasem?! Dwa razy w tygodniu przez osiemnaście lat, Janek to nie czasem, to już plan!
Usiadł naprzeciwko.
Zocha, ja Cię kocham. Ale Halina… ona jest inna.
Lepsza?
Nie lepsza. Po prostu inna. Z Tobą jest dom, dzieci, gospodarstwo. Z nią odpoczywam od tego wszystkiego.
O, odpoczywa! Ja też bym sobie odpoczęła, ale muszę kisić ogórki!
Właśnie! Ty zawsze masz co robić ogórki, pomidory, dżemy. A ja czasem chcę posiedzieć, wypić, pogadać.
Ze mną nie pogadasz?
Z Tobą gadam o dzieciach, wnukach, działce. A z nią gadałem o życiu, książkach.
Czy ona czyta? zdziwiła się Zosia.
Halinę znała całe życie, wydawała się prosta, swojska kobieta.
Czyta. I klasykę zna. Lubi poezję.
Zosia prawie parsknęła śmiechem. Janek i klasyka.
I co teraz?
Nie wiem. Jak Ty zdecydujesz.
Ja? A Ty?
Mam sześćdziesiąt dwa lata. Jakie decyzje? Chcę już spokojnie dożyć.
Z kim? Ze mną czy z nią?
Janek milczał. W końcu pyta:
A może z obiema?
Zosia chwyciła najbliższy słoik ogórków i rzuciła w niego. Rąbnął o ścianę i rozbił się.
Wynoś się!
Janek poszedł. Do Haliny oczywiście.
W nocy Zosia nie spała. Czterdzieści lat razem, dzieci, wnuki, dom którego razem budowali. I osiemnaście lat oszustwa. Czy to była zdrada? Przecież nigdy nie przysięgał wierności… Po prostu żył z nią i z Haliną.
Rano przyszła Maryla z piątej działki, z ciastem w rękach.
Zosiu, trzymaj się.
Dzięki.
Jak trzeba, to mój Leszek mógłby Jankowi w mordę dać.
Daj spokój, nie jesteśmy w przedszkolu.
I co zamierzasz?
Sama nie wiem. Na razie nic.
Ja bym go wykopała! Taki drań!
Marylka, a Twój Leszek do Jolki nie chodzi przypadkiem?
Maryla się zaczerwieniła.
Skąd ten pomysł?
Widziałam ich razem, w malinach.
To… to nie tak!
A jak?
Rozmawiali o grządkach!
W objęciach?
Maryla wyszła trzaskając drzwiami.
Do obiadu wpadł Mietek.
Pani Zosiu, może pomóc ziemię przeorać?
Dziękuję, nie trzeba.
Pan Janek kazał przekazać, iż przyjdzie wieczorem zabrać rzeczy.
Jakie rzeczy? Bokserki?
Tego to nie wiem. Prosił, to mówię.
Mietek skulił się i poszedł.
Wieczorem faktycznie przyszedł Janek. Z pokornym spojrzeniem.
Wezmę swoje rzeczy.
Bierz.
Wszedł do mieszkania, Zosia za nim.
Janku, a czemu właśnie Halina? Czym ona się wyróżnia?
Zatrzymał się.
Sam nie wiem… Z nią jest po prostu łatwiej.
A ze mną ciężko?
Nie ciężko Ale Ty zawsze wiesz lepiej jak ogórki kisić, kiedy kartofle siać, ile wnukom dać na Komunię. A ona nie wie. Pyta mnie.
I czujesz się przy niej taki potrzebny?
No bardziej potrzebny chyba
Zosia usiadła na łóżku.
Janku, wiesz, ja nie wiem wszystkiego. Nie wiem, jak żyć, gdy mąż przez osiemnaście lat romansuje z sąsiadką.
Zocha
I nie wiem, jak spojrzeć dzieciom w oczy. Jak wnukom wytłumaczyć, iż dziadek mieszka teraz u cioci Haliny.
Nic nie musisz tłumaczyć!
Muszę, Janku. Przemek jutro przyjeżdża z żoną i małym. Co mam im powiedzieć?
Powiedz, iż się pokłóciliśmy.
Janek siadł obok.
Zocha, spróbujmy zapomnieć, co?
Zapomnieć?! Udawać, iż nic się nie stało?
No Halina za płotem, Ty ją codziennie widzisz, a udajemy, iż nic?
A Ty co proponujesz?
Zosia podeszła do okna. Za płotem Halina podlewała ogórki, w tym samym szlafroku.
Wiesz co? Żyj gdzie chcesz. Ale wnukom sam powiedz.
Zocha!
I sam będziesz w tym roku kisił ogórki.
Ja nie umiem!
Halina pomoże. Taka wykształcona, poradzi sobie.
Janek wyszedł z tobołkiem. Cała uliczka patrzyła.
W nocy Zosia słyszy hałas. Ktoś łazi po działce, przeklina. Wychodzi pod szklarnią stoi Janek.
Czego tu?
Pomidory sprawdzam. Jutro będzie upał, trzeba rozszczelnić.
Przecież się wyniosłeś.
Tak, ale pomidory są moje! Sam sadziłem!
No i?
No i nie dam im zginąć!
Otworzył szklarnię i wrócił przez płot.
Rano przyjechał Przemek z rodziną.
Mamo, gdzie jest tata?
U sąsiadki.
W gościach?
Mieszka tam.
Przemek usiadł z wrażenia.
Że jak?
Zosia opowiedziała wszystko, bez szczegółów.
Osiemnaście lat?! Mamo, to znaczy
Tak, jak się Piotrek urodził, już się spotykali.
Przemek poszedł do Haliny. Zosia słyszała krzyki, potem łupnęła furtka. Syn wrócił.
Tata mówi, iż kocha was obie.
Szczęściary z nas.
Mamo, może on serio was kocha?
Przemek, a Ty byś mógł kochać dwie kobiety?
Ja? Nie. Ale ja nie jestem tata. Tata to tata
To prawda.
Wnuczek wbiegł z podwórka.
Babciu, a czemu dziadek mieszka u cioci Halinki?
Bo jej pomaga w ogródku odpowiedziała Zosia.
Przemek aż się roześmiał.
Mamo, Ty to masz wyczucie.
W nocy znowu hałas. Zosia wychodzi, Janek podlewa grządki.
Jesteś normalny? Przecież sucho, wszystko zwiędnie!
To podlewaj u Haliny! Ona też ma ogródek!
Ale tu moje pomidory!
Zosia wzięła wąż.
No to pomogę, bo sam będziesz to lał do południa.
Podlewali razem. W ciszy. Potem zasiedli na ławce.
Jankowi, kogo Ty bardziej kochasz?
Co za pytanie, Zosiu?
Normalne. Kogo?
Janek zamyślił się.
Was obie, ale inaczej.
Jak to?
Ty jesteś dla mnie jak prawa ręka znajoma, pewna. Bez Ciebie nigdzie. Ona to jak święto. Rzadko, ale odświętnie.
Janku, a jakbym ja zniknęła?
Co mówisz!
No jakby co. Ożeniłbyś się z Haliną?
Chyba nie.
Czemu?
Bo by wtedy stała się prawą ręką. A święto by się skończyło.
Czyli chcesz mieć i jedno, i drugie?
Tak jakoś wychodzi.
Siedzieli, patrzyli na gwiazdy.
Janku, może mi też przyda się trochę święta?
Janek aż podskoczył.
Jakie święto?!
Może jakiegoś faceta? Mietek chciał mi pomagać
Mietek?! Ja mu pokażę
A co zrobisz? Przecież mieszkasz u Haliny.
To co innego!
Dlaczego?
Zocha, Ty nie jesteś taka!
Skąd wiesz? Może też czytam klasykę?
Nie czytasz.
To zacznę.
Janek wstał.
Zocha, poważnie. Czego Ty chcesz?
Czego chciała? Żeby było jak dawniej? Ale już nie będzie.
Chcę spokoju. Chcę kisić ogórki, bawić wnuki.
I?
I nic. Mieszkaj gdzie chcesz, tylko już nie kłam.
A jak Mietek przyjdzie do Ciebie?
Nie przyjdzie. On ma Natalię z dziewiątej działki.
Skąd Ty to wiesz?
Janku, ja nie jestem ślepa. Po prostu milczałam. Jak wszyscy.
Rano Janek przyszedł z torbą.
Zosiu, naprawdę mogę wracać?
Łóżko w komórce. Napompujesz materac i tam śpij. Jakoś się zmieścisz.
Postawił tobołek i poleciał po materac.
Sąsiedzi patrzyli, szeptali coś pod nosem. Halina za płotem podlewała ogórki, jakby nic się nie stało.
Syn wyszedł na ganek.
Mamo, tata wrócił?
Materac w komórce dusi.
Ty to masz serce, mamo. Wybaczyłaś mu?
Głupia jestem, nie święta. A zmieniać się już za późno.
Za tydzień Janek przeniósł się z komórki z powrotem do domu. Po miesiącu Zosia już choćby nie zauważała, iż dwa razy w tygodniu chodzi do Haliny. Po roku nikt już na działkach nie gadał o tej historii.
Pojawiły się nowe sensacje. Jolanta z trzeciej działki poszła do Piotra z piątej, a Maryla wzięła się za męża Jolki. Ot, życie
Zofia kisiła ogórki. Janek majstrował nową szklarnię. Za płotem Halina czytała książkę.
Wiesz co? Może na tym właśnie polega miłość spędzić wspólnie czterdzieści lat, wychować dzieci, zbudować dom, zasadzić sad. I pogodzić się z tym, iż idealne nie istnieje. choćby w miłości.
Zwłaszcza w miłości.
