1 tydzień temu
W przedpokoju zawisła głucha cisza. On odszedł, trzaskając głośno drzwiami. Na haczyku nie wisiała już jego kurtka, w powietrzu nie unosił się już ostry zapach jego wody kolońskiej, a na półce na buty została pusta przestrzeń jakby wyrwano fragment czyjegoś życia.
Westchnęłam głęboko i opuściłam wzrok. Tuż przy moich nogach, z uszami położonymi po sobie i lekko ciągnąc tylną łapkę, siedział mój ukochany Filemon. Piętnaście lat wspólnego życia i sześć kilogramów bezwarunkowej miłości.
No i co, staruszku? wyszeptałam cicho, przykucając i zatapiając palce w jego gęstej, już nie tak błyszczącej sierści. Chyba znowu daliśmy sobie radę.
Filemon odpowiedział krótkim, pewnym mrrr.
Kot z przeszłością i złudzenie kompromisu
Tomasz pojawił się w moim życiu pół roku wcześniej. gwałtownie znaleźliśmy wspólny język, a decyzja o wspólnym zamieszkaniu zapadła tak jakoś sama z siebie. Filemon nie był dla niego zaskoczeniem na naszych randkach często opowiadałam o jego dziwactwach, a Tomasz tylko się uśmiechał: Nie mam nic przeciwko zwierzakom, powtarzał.
A jednak Filemon to kot z historią. Znalazłam go jako malutkiego kociaka, zabłąkanego pod miejskim deszczem na krakowskiej ulicy. Przeszliśmy razem wszystko radości, rozstania, trudne decyzje. Jest cichym świadkiem mojego życia, strażnikiem moich sekretów. Teraz ma piętnaście lat, choruje na nerki, wymaga specjalnej diety i kroplówek to już nasza codzienność.
Gdy Tomasz wprowadził się do mnie, jego miłość do zwierząt nagle gdzieś wyparowała.
Na początku wszystko wyglądało niewinnie. Czemu on śpi ci w nogach? Przecież to niehigieniczne. Po co te wydatki na weterynarza? To tylko kot, można przecież wziąć nowego.
Starałam się łagodzić konflikty częściej zmieniałam pościel, kupowałam lepszy żwirek, podawałam lekarstwa, gdy go nie było w domu. Ustępowałam, przekonując się, iż tak właśnie wyglądają kompromisy w związku.
Moment wyboru
We wtorek zostałam dłużej w pracy, a Tomasz wrócił wcześniej. Gdy otworzyłam drzwi, uderzył mnie mocny zapach chloru i donośny krzyk.
Filemona zwymiotowało na nowy dywan obok łóżka, który Tomasz kupił kilka dni wcześniej. Nieprzyjemnie jasne. Ale to rzecz, którą da się naprawić.
Tomasz stał na środku sypialni, czerwony ze złości i celował palcem w trzęsącego się pod łóżkiem kota.
Dłużej tak nie wytrzymam! wydarł się natychmiast. Mam dość tego kota!
Bez słowa zdjęłam płaszcz i spokojnie zaczęłam mówić rzeczy oczywiste.
To żywe stworzenie. Ma piętnaście lat. Jest chory, odpowiedziałam, biorąc środki czystości.
Nie obchodzi mnie to! Chcę żyć w czystości i spokoju. Wybieraj: ja albo ten zdewociały futrzak. Do wieczora zdecyduj uśpij go lub oddaj komuś, inaczej odchodzę.
Wyprostowałam się, ściskając w ręku szmatkę. Tomasz liczył chyba na łzy i prośby, ale ja wybrałam inaczej.
Nie musisz czekać do wieczora, powiedziałam cicho. Walizka jest nad szafą. Masz piętnaście minut.
Ty poważnie? Wyrzucasz mnie przez kota? Przecież zostaniesz sama po czterdziestce z tym…
Czas leci.
Pakował rzeczy w pośpiechu, sypiąc przy tym gorzkimi słowami. Milczałam każde jego zdanie tylko utwierdzało mnie w przekonaniu. Cały ten czas Filemon tkwił cicho pod krzesłem kuchennym, nie wydając z siebie ani dźwięku.
Zatrzasnął walizkę i podszedł bliżej.
Kingo, opanuj się… Przesadziłem. Może oddajmy go twojej mamie? Naprawdę, ten zapach…
Nie ucięłam stanowczo. Nie chodzi o zapach, Tomku. Chodzi o to, iż zmusiłeś mnie do wyboru.
Gdy zamknął się za nim zamek w drzwiach, poszłam do kuchni i nalałam sobie wody. Filemon wyszedł ze swojej kryjówki, podszedł, delikatnie dotknął mojego kostki mokrym nosem i cicho powiedział: Miau.
