Wygląda jak chmura kwiatów nad rabatą. Ta bylina dorasta do 2,5 metra

Głowaczek olbrzymi mimo imponujących rozmiarów nie przytłacza innych roślin. Tworzy delikatne, jasnożółte kwiaty, które przez całe lato przyciągają pszczoły i motyle. Do tego dobrze znosi zimę oraz nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji.
Wysokie rośliny często sadzi się z tyłu rabaty, gdzie tworzą zielone tło dla niższych gatunków. Głowaczek olbrzymi może pełnić zupełnie inną funkcję. Jego rozgałęzione pędy i niewielkie kwiaty pozwalają stworzyć lekką kompozycję, która zmienia się przy każdym podmuchu wiatru. Bylina sprawdzi się szczególnie w ogrodach naturalistycznych i wiejskich.


REKLAMA


Zobacz wideo Przesadzajcie, a urośniecie! Oto, jak powinno się przesadzać rośliny doniczkowe!


Wysoka bylina wieloletnia zachwyca delikatnymi kwiatami. Może mieć choćby do 2,5 metra
Głowaczek olbrzymi już swoją nazwą zdradza jedną z najważniejszych cech. W odpowiednich warunkach ta wieloletnia bylina osiąga od 1,5 do choćby 2,5 metra wysokości. U podstawy tworzy sporą kępę ciemnozielonych i mocno powcinanych liści. Ponad nimi wyrastają długie, rozgałęzione pędy zakończone kremowożółtymi kwiatami. Mają około pięciu do sześciu centymetrów średnicy. Pojedynczo nie są zbyt okazałe, jednak na jednej roślinie może pojawić się ich wiele.
Duża wysokość nie oznacza przy tym ciężkiego wyglądu. Kwiaty znajdują się na końcach smukłych łodyg i poruszają się na wietrze. Dzięki temu głowaczek dobrze pasuje do traw ozdobnych, jeżówek, rudbekii, szałwii omszonej, przetaczników czy werbeny patagońskiej. Warto jednak zapewnić mu odpowiednio dużo przestrzeni. Rozrośnięty egzemplarz posadzony zbyt blisko mniejszych bylin może ograniczać im dostęp do światła.
Kiedy kwitnie głowaczek olbrzymi? Kwiaty zdobią ogród przez całe lato
Na pierwsze kwiaty nie trzeba długo czekać. Głowaczek rozpoczyna kwitnienie zwykle w czerwcu lub lipcu. Przy sprzyjających warunkach zachowuje kwiaty do końca sierpnia, a czasem również we wrześniu. Kwiatostany są chętnie odwiedzane przez pszczoły, trzmiele, motyle oraz inne owady zapylające. Z tego względu roślina może być dobrym wyborem do ogrodu, w którym ważne jest wspieranie bioróżnorodności.
Po zakończeniu kwitnienia nie trzeba od razu sięgać po sekator. Zaschnięte kwiatostany można pozostawić na roślinie. Jesienią i zimą przez cały czas zachowują dekoracyjny wygląd, szczególnie po pojawieniu się szronu. Trzeba jednak liczyć się z samosiewem. Nasiona mogą spaść na rabatę, a w następnym roku wyrosną z nich nowe rośliny.


Uprawa głowaczka olbrzymiego jest prosta. Najważniejsze jest dobre stanowisko
Głowiczka olbrzymiego można sadzić w dwóch terminach. Wiosną między marcem a majem oraz jesienią od września do października. W tym czasie gleba jest zwykle odpowiednio wilgotna, a temperatury sprzyjają ukorzenianiu się roślin. Najlepszym miejscem dla głowaczka jest słoneczna rabata. Urośnie również w półcieniu, ale wtedy kwitnienie bywa słabsze, a wysokie łodygi są bardziej narażone na pokładanie. Roślina najlepiej rozwija się w żyznej, umiarkowanie wilgotnej i dobrze przepuszczalnej glebie, ale radzi sobie także w podłożu gliniastym lub piaszczystym. Problemem może być przede wszystkim ziemia, w której przez długi czas stoi woda.
Najwięcej uwagi wymagają młode egzemplarze. W pierwszym sezonie po posadzeniu należy regularnie je podlewać. Starsze rośliny lepiej radzą sobie z krótkimi okresami suszy. Wiosną warto zastosować kompost lub niewielką ilość nawozu wieloskładnikowego. Z nawożeniem nie wolno przesadzać, ponieważ zbyt duża dawka składników odżywczych prowadzi do mocnego wzrostu pędów. W miejscach narażonych na silne podmuchy najwyższe egzemplarze mogą potrzebować podpory.